Fotografia krajobrazowa nauczyła mnie przede wszystkim cierpliwości i pokory wobec natury. Tutaj niczego nie da się przyspieszyć ani zaplanować co do minuty. Często najlepsze kadry wymagają wielogodzinnych wędrówek z ciężkim plecakiem, pobudek jeszcze przed świtem, powrotów po zmroku i wielu nieudanych prób. Zdarza się, że po przejściu kilkunastu kilometrów pogoda zmienia się w kilka minut i cały plan trzeba odłożyć na kolejny wyjazd. Innym razem wystarczy kilka sekund, aby światło, mgła czy chmury stworzyły wyjątkową scenę, która już nigdy się nie powtórzy. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawia, że każda wyprawa jest inna, a każda udana fotografia daje ogromną satysfakcję.